Scheidsrechteren: De Haan (bis)

Vorige maand moest ik twee wedstrijden leiden in De Haan. Eerst de miniemen, daarna de Knapen. De knapen wonnen 6-0 toen, van Jabbeke. Gisteren trok ik opnieuw naar De Haan om de wedstrijd van de Knapen te leiden.
De Haan – Eendracht Brugge was de affiche.
Het laatste fluitsignaal was een verlossing voor iedereen, vooral de voor de spelers van De Haan maar ook voor mij. Het werd een droge 1-10 in het voordeel van E. Brugge.

In het begin waren er enkele scherpe counters, goed voor de fysiek dus. Na 10 minuten was de wedstrijd gespeeld. Nog een uur spelen… . Toch gebeurde er nog iets spannends: een gele kaart voor een speler die dacht dat hij alles kon zeggen tegen de scheidsrechter.

Volgende week moet ik naar Dosko Sint-Kruis in Brugge, tegen Steenbrugge. Jawel een Brugse derby, en dat in het zelfde weekend dat Club tegen Cercle speelt. Vuurwerk verzekerd!

Dat mag wel, na zo’n saaie match dit weekend.

Scheidsrechteren: De Haan

Vandaag moest ik scheidsrechteren in De Haan. Eerst de miniemen, daarna de knapen.
In een volledig nieuwe uitrusting van Erima, in het knalgeel, trok ik het veld op en begon aan de match van de miniemen. De Haan – Varsenare. Een zeer sportieve wedstrijd waarin de hevige wind de spelers parten speelde. Vooral de spelertjes van Varsenare. Het werd 7-0 in het voordeel van De Haan.

Na de wedstrijd had ik een kwartiertje pauze om het wedstrijdblad te controleren en de schoencontrole te doen van de knapenwedstrijd: De Haan – Jabbeke. Nog steeds die hevige wind! Opnieuw was De Haan sterker. Het werd 6-0. Ondanks twee gele kaarten voor Jabbeke, was het een zeer sportieve wedstrijd.

Twee wedstrijden fluiten na elkaar is toch wat veel. Je hebt ook weinig tijd om je voor te bereiden op de volgende wedstrijd. Natuurlijk is de vergoeding om te fluiten dubbel zo groot.